Kleinkinderen

Daar is niets mis mee, ze maken het goed, als de knuffelfase voorbij is tonen ze toch nog wel dat ze ons graag zien, maar het worden tieners en daarna jong volwassenen, ongemerkt zijn ze mensen met een eigen leven waar je als opa en oma niet meer zo veel in voor komt.
Gelukkig hebben we foto's en herinneringen aan de tijd dat ze vertederend hun eerste stapjes zetten en lekker bij ons kwamen spelen of slapen als het zo uit kwam.
Maar de tijd is voorbij gevlogen en wij kijken nu vertederd of soms opgelucht naar andere oppassende opa's en oma's, beseffend dat iedere fase in het leven zijn eigen leuke kanten heeft.

Van de zes kleinkinderen komen er nog minstens twee regelmatig over de vloer.
Met name Floor en Sten, meest op een donderdag, even over twaalf uur komen ze druk pratend met elkaar en Marlies binnen om direct aan tafel te gaan voor de middag boterham.
We hebben er natuurlijk al op gerekend, Marlies laat eerst wel weten of ze komen, dan kunnen we de tafel dekken en wat extra's warmen als het koud weer is.
Meestal hebben ze even tijd over om in de kamer tv te kijken voor ze weer naar school gaan.
Dan ruimen we tevreden de boel weer op, het was prettig een volle tafel te hebben, bijna net als vroeger.

Met de bus

Vandaag gaan we eindelijk eens doen wat ik al lang als wens had:" Met Floor een eindje bussen!"
Eind januari is de strippenkaart voor het laatst te gebruiken, dus als ik de kaarten die ik nog heb wil benutten, dan moet ik er wel snel werk van maken!
Zo gezegd, zo gedaan. Vrijdagmiddag heeft Floor geen afspraken met iemand, dus dan gáán we!
Ze heeft er, net als ik, zin in en we lopen alpratend naar de bushalte bij de rotonde, waar de bus na vijf minuten al aan komt. Ze geeft de chauffeur de kaart en zegt: twee keer vijf strippen.
In de bus maak ik al een foto en later bij molen de Valk en bij de stationshal ook nog , ze poseert heel gewillig en zo hebben we bewijs voor het thuisfront van ons uitstapje.
Er is tijd genoeg voor een snack en een milkshake in de stationshal, we kunnen met dezelfde strippen terug, want voor vier uur zijn we wel weer in Oude Wetering.
De terugreis werd wel erg overheerst door de aanwezigheid van een grote jongen met verstandelijke beperking, die achter ons zat en voor we gingen rijden al contact zocht met Floor. Geen wonder, want ze was best wel een leuke afleiding voor hem, lijkt me.
Maar hij begreep dat Floor er niet van gediend was en vroeg heel beleefd of we niet boos waren.
Toch wel een opluchting dat hij in de Veen uitstapte, we zijn nog samen op de fiets naar de Sepershof gereden, ze fietst trouwens heel ontspannen, had ik nog niet gezien van haar.